![[ITCH ideas that crave happening.png]] Ik heb een fröbellijst. Een Obsidian-database vol ideeën die ik zou kunnen bouwen met Claude code. Tools, automatiseringen, kleine prototypes. Vroeger schreef ik dit soort dingen ook op, maar om een andere reden. Toen was het om ze niet te vergeten. Want uitvoeren kostte zoveel tijd dat de meeste ideeën gewoon op die lijst bleven staan. Nu schrijf ik ze op om ze niet meteen te doen. Ik hoor het steeds vaker om me heen: mensen zijn een beetje verslaafd geraakt aan Claude code. Niet op een zorgwekkende manier, maar in de zin van: je krijgt dingen zo snel voor elkaar dat je door wil, en door, en nog een keer. En toen zag ik de video: "Why Everyone is OBSESSED With Claude Code" over waarom Claude Code zo verslavend is. De maker analyseert Claude code via gamedesignprincipes. Korte feedbackloops, zichtbare voortgang, onvoorspelbare beloningen. "Just one more prompt" voelt precies als "just one more turn." Dat herken ik. Jarno Duursma schreef er ook over: zijn werk voelt intenser:  "Eigenlijk kan het zo niet langer." zegt hij. Maar het zijn niet alleen die verslavingsprincipes. Vroeger zat er frictie in het uitvoeren. Je ging alleen ergens mee aan de slag als je dacht: dit is mijn tijd waard. Nu is die drempel weg en elke gedachte wil uitgewerkt worden, want dat hoef je nu niet zelf te doen. Het is een nieuwe soort **ITCH: Ideas That Crave Happening.** Een idee dat vroeger verdween omdat uitvoeren te veel kostte, blijft nu jeuken. Want je weet dat je het kunt krabben. Je weet dat met een klein uurtje een best oké prototype gebouwd is. We werken sneller, maar het filter is weg. We wilde de frictie kwijt. Nu die weg is, merken we wat ze deed. De rem was de filter. Krijgen we daardoor beter uitgewerkte slechte ideeën? Mijn oplossing bestaat uit twee dingen. 1) De fröbellijst: een plek waar ik ideeën parkeer in plaats van meteen krab. Als ik fröbeltijd heb, pak ik de leukste op, of degene waar ik na een tijdje nog de meeste potentie voor zie. De rest blijft staan. 2) AI-vrije tijd. Ik dacht dat dat wel kon, even Claude weer een taakje geven en dan verder met mijn werk. Ik weet ook heus wel dat dat zo niet werkt (want aandachtsresidu zorgt ervoor dat ik toch bij mij AI klusje blijf hangen). Ik denk: oh, ik geef het nog even een extra prompt, en dan kan het verder. Maar dan hou ik versnipperde tijd over voor al het andere. Dus ik zet blokken apart: tijd mét AI, en tijd zónder. Dit is de volgende stap in het werken met AI. In het panel van het PKM Summit werd ik samen met 3 anderen gevraagd naar hetgeen dat ons opviel. Er werd véél over AI gepraat, maar ik had het over tijd. Op dat moment dacht ik hmmm zeg ik nu wel het goede? Want iets over AI zeggen doet het vaak bij het publiek een stuk beter ;-) Maar nee, ik had het over tijd. Tijd is een krachtig goedje en wachttijd inbouwen gaat steeds belangrijker worden. Wachttijd om te weten welk idee er na een week nog steeds bovendrijft. Dus, ik heb een fröbellijst, heb jij er ook één?