![[ITCH ideas that crave happening.png]] Ik heb een fröbellijst. Een Obsidian-database vol ideeën die ik zou kunnen bouwen met Claude code. Tools, automatiseringen, kleine prototypes. Vroeger schreef ik dit soort dingen ook op, maar om een andere reden. Toen was het om ze niet te vergeten. Want uitvoeren kostte zoveel tijd dat de meeste ideeën gewoon op die lijst bleven staan. Nu schrijf ik ze op om ze niet meteen te doen. Ik hoor het steeds vaker om me heen: mensen zijn een beetje verslaafd geraakt aan Claude code. Niet op een zorgwekkende manier, maar in de zin van: je krijgt dingen zo snel voor elkaar dat je door wil, en door, en nog een keer. En toen zag ik de video: "Why Everyone is OBSESSED With Claude Code" over waarom Claude Code zo verslavend is. De maker analyseert Claude code via gamedesignprincipes. Korte feedbackloops, zichtbare voortgang, onvoorspelbare beloningen. "Just one more prompt" voelt precies als "just one more turn." Herkenbaar? Jarno Duursma omschreef het treffend: Ik kan niet stoppen. Want ik heb heel veel gave ideeën. Ik ben dubbel zo productief dan een paar maanden geleden. Ik ben ongelooflijk enthousiast en zit vol met nieuwe ideeën." Dat is meer dan verslavingsprincipes. Het is iets fundamentelers. Vroeger zat er frictie in het uitvoeren. Je begon pas ergens aan als je dacht: dit is mijn tijd waard. Nu is die drempel weg. Elk idee wil uitgewerkt worden, want dat hoef je niet meer zelf te doen. Het is een nieuwe soort **ITCH: Ideas That Crave Happening.** We werken sneller, maar het filter is weg. De frictie was het filter. We wilde de frictie kwijt, maar nu ze weg is, merken we pas wat ze deed. Krijgen we daardoor beter uitgewerkte slechte ideeën? Mijn antwoord bestaat uit twee dingen, al klinkt dat simpeler dan het is. De fröbellijst is er één. Een plek om ideeën te parkeren in plaats van meteen te krabben. Als ik fröbeltijd heb, pak ik degene op die er na een week nog steeds bovenuit steekt. De rest blijft staan en de meeste ideeën blijken na een tijdje gewoon minder interessant dan ze op het moment zelf leken. Het andere is AI-vrije tijd. Ik dacht lange tijd dat ik even snel een taakje kon delegeren en dan gewoon verder kon. Maar aandachtsresidu bestaat écht: ik blijf hangen, geef nog een extra prompt, en hou versnipperde tijd over voor alles wat daarna komt. Dus ik blok het: tijd mét AI, en tijd zónder. Geen tussenweg. Op het PKM Summit zat ik in een panel over persoonlijk kennismanagement. De anderen hadden het over AI. Ik had het over tijd. Even twijfelde ik of dat wel het goede onderwerp was, want AI doet het altijd beter bij een publiek. Maar ik bleef erbij. Want wachttijd, de tijd die een idee nodig heeft om te bewijzen dat het ertoe doet, wordt een steeds schaarser goed. De volgende golf AI maakt alles nóg makkelijker, nóg sneller. De frictie die er nu nog is, verdwijnt straks ook. Gebruik haar dus nu, voordat ze weg is. Dus, ik heb een fröbellijst. Heb jij er ook één? Tijd is het nieuwe filter, nu de frictie weg is.